Aala, canım, aala,
Binnärlän can yaktı
Çirkin bu 46....
Geçmemiş bir taraftan kara çirkin günnär Bucaktan da. Çok zeet çekmiş insan 1946. Mumsuz gitmiş bu dünnedan binnän kabaatsız can.
Kaç uşak ölmüş anasının kucaanda aaçlıktan hem kuvetsizliktän...
Kaç ta kalmış üüsüz, anasız – bobasız, kardaşsız, aylesiz...
Sayısız...
Aaz kim şindiki gençlerdän biler bişey çirkin 1946-cı yıl için. Yıl yıldan hep taa azalȇr aaçlıı geçirän insannarın sayısı. Gelecek gün açan onnar aaramızda kalmayacȇklar. Biri-biri ardı sora gidip dünyanın üzündän kaybeleceklär.
Ama bu kara yılları biz diil lääzım unudalım, çünkü onnar da bizim istoriyamız. Çünkü gagauzların ecelinä düşän, bu çirkin günnär, istoriyamızda en zor, kahırlan hem göz yaşınnan dolu sayfaları yazdılar.
Yaşlı insannar kara kırk altıyı unutmadılar. O zeetlän hem cannarını kurtarmak için çırpınmaklan dolu günneri, hep taa islää akıllarında tutȇrlar. Ama bunnarı pek ta havezlän annаtmȇȇrlar. Neçin ki genä geler sıra deşmää cannarında o yaraları. Bu yaralar buncak yıl geçtiktän sora hep taa bitişmedilär.
Подробнее...